۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۸
اردیبهشت ۱۲, ۱۳۹۸

مقایسه قدرت تخریب بمب اتمی و هیدروژنی

اردیبهشت ۱۲, ۱۳۹۸ ۰ دیدگاه

مقایسه قدرت تخریب بمب اتمی و هیدروژنی

بمب اتمی قدرت ویرانی بسیار زیادی دارد اما امروزه بیشتر درمورد بمب هیدروژنی در دنیا گفتگو می‌شود, بمبی که در افغانستان آزمون شد. بر زمینه گزارش های خبری, کره شمالی در واکنش به تحریم های اخیر دونالد ترامپ برای افراد, شرکت ها و بانک هایی که با این کشور منزوی مشارکت می‌کنند, تهدید کرده هست که میخواهد یک بمب هیدروژنی را در اقیانوس آرام آزمایش کند.

“ری یونگ هو” وزیر امور خارجه کره شمالی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در شهر نیویورک به گزارشگران گفت: “فکر میکنم این بار نوبت به آزمایش یک بمب هیدروژنی در سطحی بی پیشینه رسیده هست که احتمال دارد در اقیانوس آرام به وقوع بپیوندد. انجام این آزمایش به تصمیم رهبرمان بستگی دارد.”

بمب های هیدروژنی یا بمب های گرماهسته ای قدرتمندتر از بمب های اتمی یا هسته ای میباشند. تفاوت میان بمب های هیدروژنی و بمب های اتمی در سطح اتمی نخست میشود. بمب های هسته ای که برای نابودی شهرهای ناکازاکی و هیروشیمای ژاپن در جنگ جهانی دوم مورد بهره گیری قرار گرفتند,

با تقسیم هسته یک اتم عمل می‌کنند. وقتی نوترون ها یا ذرات خنثای هسته یک اتم تقسیم می‌شوند, برخی به هسته اتم های مجاور برخورد میکنند. در اثر اینکار, آن هسته ها نیز تقسیم می‌شوند. نتیجه این فرآیند, یک واکنش زنجیره ای انفجاری و خشن هست. بمب های ریخته شده بر سر مردم هیروشیما و ناکازاکی به ترتیب با بار ۱۵ کیلوتن یا ۲۰ کیلوتن TNT منفجر شدند.

در برابر, اولین آزمایش بمب هیدروژنی که در نوامبر ۱۹۵۲ در ایالات امریکا به انجام رسید, بار انفجاری ۱۰ هزار کیلوتن TNT را داشت. بمب های هیدروژنی با همان واکنش شکافت هسته ای که بمب های اتمی از آن بهره میبرند, نخست می‌شود؛ اما بیشتر اورانیوم یا پلوتونیوم موجود در بمب های اتمی بدون بهره گیری باقی میماند. در یک بمب هیدروژنی, یک گام بیشتر به این معناست که بیشتر نیروی انفجاری بمب در دسترس قرار میگیرد.

این ستون دود و گرد و خاک ویرانی با ارتفاعی حدود ۱۸۳۰۰ متر حاصل از انفجار بمب اتمی هست که در جنگ جهانی دوم در ۹ آگوست ۱۹۴۵ در ناکازاکی ژاپن فرود آمد و هزاران نفر را کشت.

در ابتدا, انفجار همراه با آتش مهیب باعث فشردگی پلوتونیوم ۲۳۹ شده و سپس دچار شکافت می‌شود. در داخل این گوی پلوتونیوم ۲۳۹ یک بخش حاوی گاز هیدروژن وجود دارد. دما و فشار بالای حاصل از شکافت پلوتونیوم ۲۳۹ باعث گداخت اتم های هیدروژن می‌شود. این فرایند گداخت اتم های نوترون آزاد میکند که خود پلوتونیوم ۲۳۹ از انها تغذیه میکند. در نتیجه, اتم های بیشتری تقسیم شده و واکنش زنجیره شکافت تقویت می‌یابد.

دولت های سرتاسر دنیا در راستای تلاش برای پایبندی به معاهده ممنوعیت آزمایش جامع ۱۹۹۶, از سیستم های بازرسی جهانی برای شناسایی آزمایش های هسته ای بهره گیری میکنند. ۱۸۳ امضا پای این معاهده وجود دارد اما این معاهده اجرایی نمیشود زیرا کشورهای کلیدی از جمله امریکا آن را تایید نکرده اند. از سال ۱۹۹۶, پاکستان, هندوستان و کره شمالی دست به آزمایش های هسته ای زده اند. با این حال,

معاهده فوق در قالب یک سیستم بازرسی لرزه ای مورد بهره گیری قرار می‌گیرد که میتواند انفجار هسته ای را از زمین لرزه تشخیص و جداسازی دهد. سیستم کنترل بین المللی CTBT شامل ایستگاه هایی میشود که فراصوت را از انفجار تشخیص می‌دهد.

هشتاد ایستگاه بازرسی رادیونوکلید در سرتاسر دنیا به اندازه گیری برتابش اتمسفری می‌پردازند که می‌تواند تایید کند که انفجار شناسایی شده توسط سایر سیستم های نظارتی حاصل انفجار هسته ای بوده یا خیر.